Alouise over zichzelf
Beste mensen,
Alouise (=Hanneke), 48 jaar, 2 dagen p/w winkelmedewerkster in een ambachtelijke banketbakkerij/patisserie (!) en verder huisvrouw. Getrouwd, twee kinderen van 13 en 11 jaar.
Heb 20 jaar voor de klas gestaan in ( o.a. het speciaal) basisonderwijs en vond het toen mooi zat!
De laatste lijnpoging dateert van 1997 en ik was redelijk tevreden qua gewicht & vorm.
Kindjes gekregen (zomer '98 & winter '00) en heb nooit meer iets gedaan op het gebied van afvallen, integendeel!
Ik vond het
Beste mensen,
Alouise (=Hanneke), 48 jaar, 2 dagen p/w winkelmedewerkster in een ambachtelijke banketbakkerij/patisserie (!) en verder huisvrouw. Getrouwd, twee kinderen van 13 en 11 jaar.
Heb 20 jaar voor de klas gestaan in ( o.a. het speciaal) basisonderwijs en vond het toen mooi zat!
De laatste lijnpoging dateert van 1997 en ik was redelijk tevreden qua gewicht & vorm.
Kindjes gekregen (zomer '98 & winter '00) en heb nooit meer iets gedaan op het gebied van afvallen, integendeel!
Ik vond het toen grote onzin om mezelf te kwellen met afvallen. Geniet van het leven, je leeft maar één keer, wie doet me wat?! (Eigenlijk vind ik dat nu nog, maar er zijn grenzen).
En m'n hoofd stond er gewoon niet naar en een beetje goed voor mezelf zorgen schoot er gewoon bij in.
Telkens een maatje meer (48), billen, buik, benen (de 3B's) zoveel mogelijk verhullen en verdoezelen. Dat kan heel lang aan!
Het Voedingscentrum met dat spotje van 1 kilo per jaar erbij was geheel op mij van toepassing, want heel geleidelijk werd ik zwaarder en zwaarder.
En de afgelopen tijd hiervoor, was m'n leef- drink- en eetpatroon dusdanig fout, dat ik het gevoel had, dat de kilo's er maandelijks aanvlogen!
Op de weegschaal staan, durfde ik al jaren niet meer.
Echt ongezond at ik niet(wel veel), een grote snoeper ben ik ook niet. Grote boosdoener was de alcohol. Het is zo gezellig, we nemen er nog één, of twee, of drie....En tot slot heel vaak, laat de warme maaltijd verorberen.
Daarbij steeds minder sporten/bewegen, dat kon bij mij niet onbestraft blijven.
Ik zag mezelf steeds meer veranderen in een blubberige, futloze, zweterige en vooral sombere aardappalzak!
Ik voelde me ook onzekerder worden en dat is iets wat helemaal niet bij me past!
Ik merkte zelfs dat ik me op sociaal gebied meer ging terugtrekken!
Van het leven genieten was steeds minder sprake, ik baalde verschrikkelijk van mezelf. Wat een lamlendigheid!
En dan komt er een moment, dat je zegt: 'Nú ga ik beginnen!'
Dat was 23 januari 2006...
Dat moment moet je helemaal zelf bepalen.
Ik houd geen eetdagboek bij maar laat alles staan wat niet goed is en beweeg extra veel. En daarbij veel water drinken, maar da's altijd goed.
Mijn motto in deze:'Willen is kunnen'.
We gaan ervoor!!!
En.... hoe!!!!
Ik geloof het zelf nauwelijks, maar na één jaar ben ik maar liefst 30 kilo afgevallen!
Geloof in jezelf!
Nu wil ik m'n nieuwe gewicht behouden en ook dat is een hele strijd!
Hoe het me is vergaan, kun je lezen in m'n dagboekverslagjes.
Lotgenoten: Succes!!!
Alouise (=Hanneke), 48 jaar, 2 dagen p/w winkelmedewerkster in een ambachtelijke banketbakkerij/patisserie (!) en verder huisvrouw. Getrouwd, twee kinderen van 13 en 11 jaar.
Heb 20 jaar voor de klas gestaan in ( o.a. het speciaal) basisonderwijs en vond het toen mooi zat!
De laatste lijnpoging dateert van 1997 en ik was redelijk tevreden qua gewicht & vorm.
Kindjes gekregen (zomer '98 & winter '00) en heb nooit meer iets gedaan op het gebied van afvallen, integendeel!
Ik vond het toen grote onzin om mezelf te kwellen met afvallen. Geniet van het leven, je leeft maar één keer, wie doet me wat?! (Eigenlijk vind ik dat nu nog, maar er zijn grenzen).
En m'n hoofd stond er gewoon niet naar en een beetje goed voor mezelf zorgen schoot er gewoon bij in.
Telkens een maatje meer (48), billen, buik, benen (de 3B's) zoveel mogelijk verhullen en verdoezelen. Dat kan heel lang aan!
Het Voedingscentrum met dat spotje van 1 kilo per jaar erbij was geheel op mij van toepassing, want heel geleidelijk werd ik zwaarder en zwaarder.
En de afgelopen tijd hiervoor, was m'n leef- drink- en eetpatroon dusdanig fout, dat ik het gevoel had, dat de kilo's er maandelijks aanvlogen!
Op de weegschaal staan, durfde ik al jaren niet meer.
Echt ongezond at ik niet(wel veel), een grote snoeper ben ik ook niet. Grote boosdoener was de alcohol. Het is zo gezellig, we nemen er nog één, of twee, of drie....En tot slot heel vaak, laat de warme maaltijd verorberen.
Daarbij steeds minder sporten/bewegen, dat kon bij mij niet onbestraft blijven.
Ik zag mezelf steeds meer veranderen in een blubberige, futloze, zweterige en vooral sombere aardappalzak!
Ik voelde me ook onzekerder worden en dat is iets wat helemaal niet bij me past!
Ik merkte zelfs dat ik me op sociaal gebied meer ging terugtrekken!
Van het leven genieten was steeds minder sprake, ik baalde verschrikkelijk van mezelf. Wat een lamlendigheid!
En dan komt er een moment, dat je zegt: 'Nú ga ik beginnen!'
Dat was 23 januari 2006...
Dat moment moet je helemaal zelf bepalen.
Ik houd geen eetdagboek bij maar laat alles staan wat niet goed is en beweeg extra veel. En daarbij veel water drinken, maar da's altijd goed.
Mijn motto in deze:'Willen is kunnen'.
We gaan ervoor!!!
En.... hoe!!!!
Ik geloof het zelf nauwelijks, maar na één jaar ben ik maar liefst 30 kilo afgevallen!
Geloof in jezelf!
Nu wil ik m'n nieuwe gewicht behouden en ook dat is een hele strijd!
Hoe het me is vergaan, kun je lezen in m'n dagboekverslagjes.
Lotgenoten: Succes!!!
